فرزندان ایران

دبستان که بودیم در کتاب فارسی می خواندیم: ه

ما گلهای خندانیم

فرزندان ایرانیم

ایران پاک خود را

مانند جان می دانیم

ما باید دانا باشیم

هشیار و بینا باشیم

از بهر حفظ ایران

باید توانا باشیم

...

آن روزها، دنیای بزرگ و وهم آلود بیرون، از کلاس درس ما شروع می شد. چه رویاهایی داشتیم...! قرار بود بزرگ شویم و همه دانائیهای جهان را در خود بیاندوزیم. قرار بود با بازوهای پرتوان و اندیشه های خلاق و دلهای پر از عشق و امید، ایران فردا را، ایرانی دیگرگون بسازیم. معلمها اینطور می گفتند!ه

هنوز غروری را که از خواندن این شعر در دلم می نشست، احساس می کنم.ه

بزرگتر می شدم و از هر مقطع زندگی همراهانی برای خود بر می گزیدم و با هم در مسیر رشد گام بر می داشتیم. دوستانی یکدل و راست کردار، پاک... گلهایی معطر، سرشار از عشق، سرشار از امید، سرشار از ذکاوت و دانایی...ه

رشد می کردیم و ایمان به ساختن و شکوفا شدن در ما استوارتر می شد. دبیرستان تمام شد. دانشگاه هم گذشت و هر یک به سویی در کار و تلاش...ه

نمیدانم چه وقت بود که واقعیتهای سیاه نمایان شدند. دستهایی نامرئی که تنها به تخریب و کارشکنی مشغول بودند. زنجیرهایی از جهالت، تعصب و منفعت طلبی که به دستهای تلاشگر عاشق می پیچید و در هر لحظه حرکت آنهارا سخت تر می کرد...ه

*********

تلفن زنگ می زند: "حالت خوبه؟ چه خبر؟ می خواستم بگم کارم درست شده، دارم میرم. یکشنبه شب پرواز دارم. یه قراری بذار همدیگه رو ببینیم".ه

چیزی در دلم فرو می ریزد اما چیز تازه ای نیست. مجالی هم برای اندیشیدن بدان نیست:" وقتی نمونده، شاید دیگه همدیگه رو نبینیم." و تسلی به خود: "گرچه، تا اینجا بود هم زیاد همدیگه رو نمی دیدیم. چه فرقی می کنه؟ بره زندگیشو نجات بده. اینجا بمونه که چی؟ ...حالا براش چی بخرم؟"ه

دیگر به بدرقه عادت کرده ام. این آخرین عضو جماعت همنشين که می رفت دیگر همه چیز را از حفظ بودم. همه برنامه ها را ردیف کردم. یک ساعت در رستوران و صحبت از آینده خوب و روشن برای او که می رود و نیاز به دلگرمی دارد. همان حرفهای همیشگی. می گفت:" اینجا دیگه چیزی برای من نداره. باید برم. اونجا هم یه فرصت خوب پیش آمده. یه کار خوب با حقوق خوب "ه

راست می گفت! دستهای ما صدا نداشت. کاری از پیش نبردیم... تصویر یک چمدان از خیالم گذشت...ه

**********

آواي شیرین کودکانه در بوق کر کننده ماشین های گیر افتاده در ترافیک خیابان داغ گم می شوند....ه

آباد باش ای ایران

آزاد باش ای ایران

از ما فرزندان خود

دلشاد باش ای ایران

قلم صنع

Belief

"I need to believe that something extra ordinary is possible."

Beautiful mind