آفتاب آمد دليل آفتاب

با حافظ

روزگاريست كه سوداي بتان دين منست
غم اينكار نشاط دل غمگين منست

ديدن روي ترا ديده جان بين بايد
وين كجا مرتبه چشم جهان بين منست

يار من باش كه زيب فلك و زينت دهر
از مه روي تو و اشك چو پروين منست

تا مرا عشق تو تعليم سخن گفتن كرد
خلق را ورد زبان مدحت و تحسين منست

حافظ از حشمت پرويز دگر قصه مخوان
كه لبش جرعه كش خسرو شيرين منست

هزارتوي زمان

انسان موجود عجيبي است. حواس فوق العاده و خاصي دارد. گاه احساس مي كنم در بخشي از زمان گم شده ام. احساس مي كنم در يك مقطع زماني كه واقعاَ نمي دانم گذشته بوده‏ يا حال يا آينده از صحنه وجود كنار رفته ام. مي پرسيد خودم فهميدم چه گفتم؟! باور كنيد اين حس واقعي است.

درست مثل امروز صبح وقتي تازه از خواب بيدار شده بودم. اول از خودم پرسيدم در چه مقطعي از زندگيم هستم. احساس كردم بايد در دوران مدرسه باشم ولي چه روياهايي از آينده ديده بودم و چقدر احساس مطبوعي بود كه هنوز يك كوچولوي واقعي هستم. بعد انگار از اين شوخي بي مزه خنده ام گرفته باشد به ديوار كنار تخت تكيه داده و سعي كردم بفهمم تقريباَ كجا بودم كه زمان را گم كرده ام. شايد هم زمان مرا گم كرده باشد. نمي دانم. شما اگر از اين حرفها بوي فلسفه نمي شنويد‏ اگر زماني اين حس را تجربه كرده ايد و اگر به جوابي رسيده ايد لطفاَ مرا هم مطلع سازيد. با تشكر

عيد فطر

روزه يكسو شد و عيد آمد و دلها برخاست

مي زخمخانه بجوش آمد و مي بايد خواست

توبه زهد فروشان گران جان بگذشت

وقت رندي و طرب كردن رندان پيداست